Wat zegt Henk de Jong verder over dit boek:
Veel mensen met een B12 opnamestoornis moeten vaak door een hel van
onbegrip en misdiagnoses voordat uiteindelijk de oorzaak van hun lichamelijke
probleem duidelijk wordt. Duizenden mensen zouden hier een boek over
kunnen schrijven, elk met net weer een ander verloop, maar Iris heeft echt een
boek geschreven met haar eigen ervaring. Een indringend verhaal, waar veel
van deze patiënten zich in zullen herkennen en kunnen lezen dat zij niet
gestoord zijn, maar echt een serieus lichamelijk probleem hebben.
Hopelijk zal dit boek veel patiënten helpen. En mede hierdoor zal het steeds
duidelijker worden voor dokters wat voor ellende dit B12-probleem bij deze
mensen kan veroorzaken. En ook dat dokters langzamerhand het besef krijgen
dat dit een groot probleem is omdat ze dit tijdens de opleiding onvoldoende
behandeld krijgen. Deze “vergeten ziekte” verdient het om goed op de kaart te
komen in het opleidingsprogramma, zodat niet door onkunde foute en te late
diagnoses gesteld worden en dit probleem serieus wordt genomen, ook bij
kinderen.
Het probleem kan zich, net zoals bij Iris, heel geleidelijk aandienen. Het kan
jaren sudderen voordat het door dokters wordt herkend. Omdat dokters dit
niet goed meekrijgen tijdens de studie denken ze er niet aan en zien ze het dus
ook niet gauw.
Het is niet normaal dat de patiënt dit allemaal zelf moet uitzoeken omdat
dokters niet de moeite nemen om de wetenschappelijke publicaties er op na te
kijken. Een afgeronde studie zegt niet dat de dokter achterover kan leunen en
denken al het nodige wel te weten. Ik raad dokters aan zich te laten voorlichten
door de collega’s die zich herin wel hebben verdiept en hier ervaring mee
hebben.
Mijn hoop is dat uiteindelijk ook de dokters “in de ban van B12” geraken en er
voor gaan zorgen dat er geen patiënten meer bijkomen met blijvende
neurologische schade door B12-tekort. Dit boek helpt daar zeker bij.
Henk de Jong, B12 ervaringsdeskundige